www.rallysport.nl

door **kraats** » ma dec 04, 2006 21:27

Hein schreef:
Martindj schreef:
En bij de auto van Jaap Sinke is in tegenstelling wat hier op rallysport.nl staat het achterdif niet vervangen.
Gr Martin

Zo zie je maar dat verslaggevers ook niet altijd de juiste info doorspelen. Hebben jullie het dif kunnen repareren dan, martin?

Ik heb begrepen dat er tijdens de controle van het diff geen onvolkomendheden waren gevonden.....

door **kraats** » ma dec 04, 2006 21:29

Martindj schreef:@ Theo,
wij monteurs van Rallyrent hebben het uitstekend naar ons zin gehad samen met de jongens van Paradigit.
Hebben op de service maar weinig problemen mee gemaakt.
Ik zelf was met 2 andere bezig met de auto van Bolderheij.
En bij de auto van Jaap Sinke is in tegenstelling wat hier op rallysport.nl staat het achterdif niet vervangen.
Gr Martin

Nog rondvliegende flessen gezien? :lol:

door **Martindj** » ma dec 04, 2006 21:32

Bij de controle geen bijzonderheden aan het diff, wel voor de zekerheid even olie ververst en geen rondvliegende flessen maar wel tenten die niet bleven staan en heel veel water.

gelukkig hadden we waterdichte pakken

door **Hein** » ma dec 04, 2006 21:43

Gelukkig maar dat het dif van de auto van Jaap niet stuk was. Scheelt toch een hoop werk.

Ik heb mijn info doorgebeld gekregen vanaf het Millenium Stadium in Cardiff voor de start van de Super Special. Misschien dat de verwachting toen nog was dat het dif kapot was?

door **Martindj** » ma dec 04, 2006 21:47

Er was idd spraken van de het diff kapot was i.v.m het geluid wat er hoorbaar was.
Diff was als het nodig was geweest gewoon in de service tijd vervangen geweest hoor. hadden er mensen zat voor.
Gr Martin

door **Jaap Sinke** » ma dec 04, 2006 22:37

De dikke en de dunne op avontuur in Wales
- Een verslagje van Equipe nr. 95 Sinke/Meijs -

Nederlandse rallyrijders kiezen er steeds vaker voor om zichzelf alvast een stoere artiestennaam te geven. Vandaar in ons geval de dikke en de dunne. U kent ze wel. De dikke is vaak wat lomp en nors en de dunne kijkt ietwat verbaasd de wereld in. Dat was deze keer ook weer het geval na de shake-down op de Donderdag. De dikke had nog nooit een centimeter met de auto op gravel gereden en de dunne was nogal verbaasd over het feit dat de dikke tijdens het shake-down verkenningsrondje toch probeerde er vol over heen te gaan zonder ook maar 1 nota op te noemen. Naast het feit dat je als non-priority rijder niet de shake-down mag verkennen en dat het equivalent van zo’n 100 WRC’s de 4km lange proef al volledig afgegraven hebben maakt dat de dikke weer een beetje nors kijkt.
Sporen zo diep dat de wielen de grond bijna niet meer raken met in die sporen dan weer stenen zo groot als een reservewiel. Als dit representatief is voor het wedstrijdparcours dan belooft het nog wat. De teams om ons heen op de service beginnen vrachtwagens vol bumpers en ander plaatwerk uit te pakken. De dikke en de dunne gaan onrustig slapen in een piepklein boerderijtje (waarvoor eerst nog de halve Manx rally afgelegd moet worden)

Eindelijk is het dan zover. Na een heel jaar zelf niet rijden (op de sprint over de Monteberg na…) is het dan plotseling 1 December. Omdat ik me al zo’n beetje zes jaar verheug op deze rally duurt het wachten lang. Ooit bezocht ik met toen nog collega autoliefhebber en nu collega rallyrijder (en bijnaam-genoot) Erik v. Hilten een aantal keer dit evenement. Raakte meteen verslaafd. Bouwde de straat-Evo 5 om tot rallyauto om er vervolgens zes jaar later mee aan de start te staan van dat zelfde evenement. Toen een droom die nu werkelijkheid wordt.

Als twee gravel maagden staan we voor de start van proef 1 (Port Talbot). Gelukkig zijn de condities veel beter dan op de shake-down. Wel is het veel gladder. In de tweede bocht moeten we al een keer vol gas met maximale stuuruitslag. Twee bochten later komen we Peter Bijvelds lopend op de weg tegen. Zijn auto ligt in bocht drie of vier achterwaarts tussen de bomen. Voor ons een bevestiging dat het verraderlijk glad is. We ervaren dat je ver voor de bocht al vol gas moet houden om op de weg te blijven. Dat levert een soort cadans op die ik eigenlijk alleen van het skiën ken. Een heerlijk gevoel. Het sturen gaat eigenlijk heel gemoedelijk met af en toe een felle stuurcorrectie. Veel minder nerveus dan bij een bochtig asfalt evenement als Catalunya. De stenen regenen onder de auto door. Het geluid van een flinke hagelbui op een dakraam. Op een recht stukje komen voor het eerst in vijf. Ik heb moeite om te concentreren op de notes. Ik hoor nog net de dunne ‘into jump’ zeggen. Net voordat we gelanceerd worden tik ik nog even met links het rempedaal aan. We vliegen toch iets verder dan gedacht. Dit is voor de dunne de eerste keer flink springen met een auto.
De notes komen nu iets sneller waardoor mijn gebrek aan korte termijngeheugen ruimte een beetje op begint te spelen. Het rijden gaat eigenlijk prima maar luisteren is nog verdomd lastig. Aan het eind van de proef gekomen moeten we constateren dat dit wel eens serieus leuk zou kunnen worden en dat de tijd niet eens zo slecht is. Bij de dikke ontstaat een big-smile die eigenlijk het hele weekend niet meer kwijt te raken is. En de verbaasde ogen van de dunne zijn inmiddels zo groot als pingpong ballen. Het enige wat hij nog kan uitbrengen is het aloude Limburgs gezegde “ouwehoer man…”

De rally heeft wat mij betreft ook een minpuntje. Een aantal proeven die we voor de tweede maal aandoen zijn wel heel erg slecht. Zaken die we in de notes niet konden voorzien en waarover de informatie tot een minimum beperkt bleef. Ik snap nu waarom gravel-crews essentieel zijn voor goede tijden en zelfs veiligheid van de deelnemers. Wij proberen het de tweede keer vooral wat rustiger aan te doen wat overigens niet de beste remedie is. Ga je langzamer dan val je des te harder in de gaten. Blijven pushen dan maar. Het oude wagentje (inmiddels 106.000 km op de klok met de zelfde motor) heeft het af en toe erg zwaar. Als we op de tweede dag tijdens de lange verbinding naar Cardiff metalen klonk geluiden uit de buurt van het achterdiff horen komen besluiten we langzaam verder te rijden en de stadion proef met gepaste snelheid te nemen om zo nog zonder SuperRally in de service te komen en het diff te wisselen. Dit blijkt achteraf niet nodig. Het was een beschermplaat die tegen de cardan-as was gevouwen door een van de grote stenen. De dikke en de dunne zijn dus voor niks als een stel homo’s door het stadion gereden met een fluitconcert als gevolg. Grappig.

De derde dag komen we nog aardig in de buurt van Piet van Hoof die zo zijn eigen endurance problemen kent. Een gebrek aan turbodruk op de laatste proef vanwege een gat in de intercooler zorgt er voor dat we hem niet voorbij komen in de einduitslag. De andere Nederlanders zijn voor ons op dat moment niet meer haalbaar qua tijden. Terwijl we op de eerste dag zelfs een paar keer sneller zijn geweest dan Bolderheij. Ook toen hij geen lekke band had.
Kortom we hebben best een leuk strijd gehad maar vooral een erg leuke tijd. Een wonder dat de auto het allemaal overleefd heeft. Mede dankzij de super-service van alle Heuvel monteurs die de hele rally uit hun hemd gewaaid zijn. Mannen bedankt!

Tot slot. Ik begrijp werkelijk niet waarom die Engelsen in Nederland komen rijden.
Ik zou zo willen ruilen.

Groeten Jaap (de dikke) Sinke